Jesteśmy świeckim żeńskim instytutem życia konsekrowanego, mieszkamy i apostołujemy na terenie Polski, Brazylii, USA, Włoch, Ukrainy i Hiszpanii.
Michał Sopoćko (ur. 1 listopada 1888 w Juszewszczyźnie, zm. 15 lutego 1975 w Białymstoku)
15 lutego 2025r. obchodzimy 50. rocznicę śmierci naszego Założyciela Ks. Michała Sopoćki. Główne uroczystości są obchodzone w Białymstoku, gdzie Ks. Sopoćko Apostoł Miłosierdzia Bożego mieszkał i pracował. Modlimy się o rychłą kanonizację Ks. Sopoćki.
19 grudzień 2000 r. – 19 grudzień 2020 r.
Życie każdego człowieka naznaczone jest charakterystycznym dla niego charyzmatem. Droga do nieba jest wyznaczona indywidualnie każdemu człowiekowi. Charyzmat ten jest pewną tajemnicą dla każdego człowieka i ukazuje niepowtarzalne piękno życia z Bogiem. Droga każdego z nas wpisuje się w wielki i wspaniały plan Boga.
Przyglądając się życiu Ludmiły Roszko i przeżywając wraz a nią radości i trudy codziennego życia uwielbiajmy Boże Miłosierdzie i zapalajmy się jeszcze głębszą miłością ku Bogu, który ukochał nas niepowtarzalnie i pragnie zażyłości z nami coraz mocniejszej z dnia na dzień.
Tuż przed świętami 2000 r. zmarła doc. Ludmiła Roszko – geograf związany z UMK od samego początku. W roku 1945 była jednym z organizatorów powołanej do życia toruńskiej Alma Mater. Studia wyższe na kierunku geografii ukończyła w 1939 roku w Wilnie. Po wojnie rozpoczęła pracę naukową – już w Toruniu. W 1951 roku doktoryzowała się, tytuł docenta nadano jej w 1955 roku. Z powodów politycznych nigdy nie została mianowana profesorem. Trzykrotnie wnioskowano o przyznanie jej tytułu profesora nadzwyczajnego. Za każdym razem nominacji sprzeciwiały się władze PZPR. W latach 60. została zawieszona w czynnościach służbowych z powodów politycznych. Wielokrotnie też szykanowano ją za niezłomne manifestowanie swoich poglądów politycznych oraz przekonań religijnych i światopoglądowych. Do roku 1983 czynnie uczestniczyła w życiu uniwersytetu, którego była współtwórcą. Oprócz zajęć ze studentami prowadziła także ożywioną działalność na niwie turystycznej – założyła uniwersyteckie koło PTTK. Była także wybitnym społecznikiem działała w Społecznym Komitecie Pomocy Repatriantom przy PCK na UMK.
„Podczas ciężkiej choroby u kresu swego życia z wielką radością przyjmowała odwiedziny członkiń Instytutu i sióstr z gałęzi habitowej. Te, które nie mogły kontaktować się z nią bezpośrednio pisały listy, przekazywały pozdrowienia, które świadczyły o miłości i wdzięczności za trud i heroiczne poświęcenie dla wspólnoty. Jedna z członkiń wspomina: „Ciężko chora, bardzo słaba, ale wciąż miała trzeźwy umysł. Odwiedził ją ks. Bp A. Suski, dłużej z nią rozmawiał i był zdumiony jasnością jej umysłu. Modliłyśmy się przy Ludce, odmawiałyśmy koronkę. Ostatnio nie miała już sił mówić, ale widać było, że uczestniczyła. Były przy niej relikwie św. Faustyny. Parę dni przed śmiercią prosiła, abym je zabrała, by nadal służyły chorym i potrzebującym naszym członkiniom i nie tylko”.
Kobiety żyjące pośród nas, które oddały całkowicie swoje życie służbie Bogu i drugiemu człowiekowi. Świadkowie Bożego Miłosierdzia – tak można powiedzieć o członkiniach Instytutu Miłosierdzia Bożego. Z ks. kan. Andrzejem Piontkowskim, asystentem kościelnym Instytutu Miłosierdzia Bożego, rozmawia Ewa Jankowska.
W Toruniu staraniem władz samorządowych dokonano aktu nadania imienia Ludmiły Roszko rondu na skrzyżowaniu ulic Łódzkiej i Włocławskiej. To wydarzenie na trwałe wpisało się w karty historii Torunia. Ponadto w Centrum Dialogu Społecznego im. Jana Pawła II odbyła się promocja dziennika duchowego Ludmiły Roszko „Z żywym Bogiem iść przez życie. Zapiski duchowe”
W roku 2018 Instytut Miłosierdzia Bożego obchodzi Jubileusz 70-lecia
powstania i 20-lecia zatwierdzenia na prawie diecezjalnym.
Ludmiła Roszko, współzałożycielka Instytutu Miłosierdzia Bożego, to postać szczególna, a przy tym szerzej jeszcze mało znana. Lukę tę zapełni z pewnością prezentowana książka. To po raz pierwszy wydane w tak obszernej formie notatki duchowej córki bł. ks. Michała Sopoćki, prowadzone z różną częstotliwością przez całe życie, już od czasów wileńskich. Cenne z wielu powodów. Zarówno historycznych (m.in. poznanie dziejów kultu Miłosierdzia Bożego w Polsce, Kościoła i religijności w okresie PRL, wybitnych postaci Kościoła tego czasu), jak i w dziedzinie duchowości (praca nad sobą, dążenie do doskonałości, poddanie się woli Bożej w życiu). Życie duchowe autorki, z jednej strony fascynujące, a z drugiej – pełne dramatycznych zwrotów, może inspirować do poszukiwania własnej drogi, jak i pomagać w trudnych sytuacjach życiowych.
Pierwszy wizerunek, książka przedstawia niezwykłą i nieznaną historię pierwszego obrazu Jezu, ufam Tobie, przy którego malowaniu była obecna św. Faustyna a także Jej przeżycia związane z tym obrazem. Zawarte są w niej także obietnice Pana Jezusa dla tych, którzy będą czcić Jezusa Miłosiernego w obrazie z podpisem: Jezu, ufam Tobie! Książeczka zawiera czarno-białe ilustracje.
Koronka do Miłosierdzia Bożego, przedstawia historię i okoliczności objawienia tej modlitwy. Zawiera przeżycia s. Faustyny, która została wysłuchana odmawiając koronkę w różnych intencjach oraz obietnice Jezusa dotyczące koronki. Powiedział między innymi, że nie odmówi duszy niczego, która Go prosi słowami tej modlitwy. Są też świadectwa różnych osób, które wyprosiły rożne łaski odmawiając tę modlitwę. Jest też zawarta cała treść koronki i nabożeństwa.
Święto Miłosierdzia Bożego, książka zawiera pragnienie i słowa Pana Jezusa dotyczące obchodzenia w kościele katolickim tego święta oraz sposoby uczczenia tego dnia. Pokazuje podstawy biblijne i teologiczne święta. Wskazuje na obietnice Jezusa wraz z możliwością odpustu. Ukazuje wkład Błogosławionego ks. Michała Sopoćki – spowiednika s.Faustyny w rozpowszechnianie teologicznych podstaw tego święta. Jest także przykładowe nabożeństwo na Święto Miłosierdzia oraz Nowenna do Miłosierdzia Bożego, którą podyktował Jezus św. Faustynie.
Godzina Miłosierdzia 15.00 – książka ukazuje znaczenie Godziny Miłosierdzia – czyli godziny śmierci Pana Jezusa na krzyżu. Zbawiciel prosił św.Faustynę, by w tej godzinie chociaż przez króciutką chwilę zagłębiała się w Jego Męce, a szczególnie w Jego opuszczeniu w chwili konania. Daje konkretne wskazania i obietnice dla tych, którzy towarzyszą Mu w chwili śmierci stając duchowo pod krzyżem o godzinie trzeciej popołudniu. Jest to godzina wielkiego miłosierdzia dla świata całego. Pozwolę ci wniknąć w Mój śmiertelny smutek, w tej Godzinie nie odmówię duszy niczego, która mnie prosi przez Mękę Moją (Dz.1320).